نگاه کردمت،
تنها نگاه
بر گلبرگ قرمز پاهایت
بر رُز صورتی دستهایت.
نگاه کردمت،
تنها نگاه
بر رقص ساقۀ اندامت
بر گل ِ بوسۀ شیرین لبهایت.
نگاه کردمت
تنها نگاه، عزیز
و آنقدر نگاه
که جا ماند چشمهایم
در سبزینگی هوای برگهایت...
از دریایی ترافیک و فحش و تاریکی و عصبیت تهران، خودمو به اتوبوس مقصد شمال میرسونم و وِل میشم گوشه ای از صندلی! هی از بطری آب و پستۀ نمکی میخورم که شاید تلخی دهنمو از بین ببرن! عینکمو برمیدارم و چشامو _که حسابی قرمز شدن_ میمالم و چند ثانیه میبندم تا استراحت کنن. پرده رو کنار میزنم و از پنجره به دودی که عین بشقاب پرنده رو آسمون شهر معلق ایستاده نگاه میکنم، به صندلی خالی کنارم، و افسرده از چیزی که هستم و جایی که هستم با دلی تنگ مینویسم:
کپک زده ست تنم
از نبوسیدنهایت
سفیدک زده ست چشمم
از ندیدنهایت
سُمباده ام بکش
با دستهایت
نمکسودم کن
با لبهایت...
قبل از حرکت دست فروشها هی میان و میرن. یکی موز میفروشه، یکی مجله، نوشیدنی و... یکی هم فال حافظ همراه با دستمال کاغذی! چشامو میندم و چیزهایی ته دلم میگم و یه فال میخرم:
ما آزمودیم درین شهر بخت خویش بیرون کشید باید ازین ورطه رخت خویش
وقت است کز فراق تو و سوز اندرون آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش.
حافظه دیگه!
