سلام به همۀ دوستای خوبم؛
امیدوارم حال همتون خوب خوب باشه. 
ببخشید که دیر به دیر آپ می کنم. دو دلیل داره: اول اینکه واقعا وقت ندارم ( می دونید که امتحان و کنکور و ...) . دلیل دوم و مهمتر اینکه دیگه اصلا حوصلۀ حرف زدن ندارم. خالی شدم! از حرف زدن خسته شدم. حتی از حرف شنیدن هم خسته شدم. دلم می خواست یه کنترل دستم بود هر وقت حوصلۀ شنیدن صدای کسی رو نداشتم مات میکردمش! یا حداقل تن صداشو پایین می آوردم. ( همه آمپلیفایر دارن، همه آپ لیفتینگ هستن هیچکی دون لیفتینگ نیست! این تیکه مخصوص هم کلاسیهای خوبم بود! منتالی دیستربها فهمیدین دیگه! 
)
دوستام بهم میگن یه مطلب پر انرژی بنویس شاد بشیم، ولی واقعا شرمنده ام، چی جوری می تونم شاد بنویسم وقتی خودم تو رکود و سکون هستم. رکود...
دیگه دارم از اینجا خسته میشم. یه جاهایی دیگه بریدم. شمال یعنی رکود! دیگه اینجا هیچ چیز جدیدی برام نداره. تمام انگیزه ام واسه کنکور ارشد اینه که بتونم قبول شم فقط از اینجا برم. هیچ اتفاق جدیدی نمیافته. همه به همه چیز همونجوری که هست راضی اند. هیچ کسی هیچ تلاشی نمی کنه واسه یه جور دیگه بودن. همه به یک رنگن، همه به یک اندازه اند. معیاری واسه مقایسه نیست. اونقدر همه چیز یکدست و یکجوره که با کوچکترین حرکت نا متعارف مثل برج میلاد دیده میشی! همه چی به هم ربط داره اینجا. دلم میخواد برم یه جایی که بتونم خودمو گم کنم. دلم میخواد یه جایی برم که انقدر دیده نشم. یه جایی که کسی با کسی کاری نداشته باشه. هر وقت میرم خیابون حداقل بیست تا آشنا میبینم، اونای دیگه هم که آشنا نیستن میخوان باهات به زور نزدیک شن بدونن چی کار میکنی! از یه داستان مسخره صدتا میسازن، سیصدتا هم از گوشه کنار اون صدتا درمیاد! از این محافظه کاری خسته شدم. دلم میخواد کتابمو از ته کلاس پرت کنم سمت استادم که یک ساعت و نیم چرند میگه و آخرش میگه شما هم درستون رو تموم کنین میرین تو باشگاه آدمای بی سواد و پست و معمولی _که خودش از همه معمولی تر و بی سوادتره_ احمق! وقتی گفت: “You will join the club” دلم میخواست جواب بدم:” “As you did! ولی محافظه کاریم بهم اجازه نمیداد، اینکه من به این درس، استاد و نمرش نیاز دارم. ای مرده شور این درس و این محافظه کاری منو ببرن. 
جامعه خیلی مریضه، نمی دونم قراره چی بشه. همه جا رکود، همه جا بی حالی... همه چی مصنوعی شده. با دوستام بیخودی هرهر کرکر میخندم، چون میبینم راه دیگه ای نیست. یه جایی باید دلمون خوش باشه، یه جایی باید پناهگاهمون باشه، یه جایی باید خالی شیم، خودمون باشیم. اونها هم دارن از بیست و چهار ساعت در روز بیست و پنج ساعتشو از بیرون انرژی منفی میگیرن، اونوقت من حق ندارم مشکلی رو مشکلاتشون بشم... شبها هم میشینم طنز مسخرۀ چهارخونه رو میبینم! چه چیز دیگه ای میتونم ببینم که برای چند لحظه منو از دغدغه های روزمره جدا کنه؟
بی نظمی عین نظم شده! چهره های زشت و بی ریخت شده یه اپیدمی! لباس شیک پوشیدن و سر و وضع تمییز داشتن خلاف چهرۀ معمول و مد جامعه به حساب میاد! این مردگی و روزمرگی از کجا میاد؟ جاهای دیگۀ کشور رو نمیدونم، ولی اینجا –شمال_ همه مردۀ متحرکن. آدم زنده خیلی کم میبینم. نمیدونم این مردگی تو جامعه هست یا تو نگاه من؟ نمیدونم من سخت میگیرم یا واقعیت همینه؟ خیلی اوضاع روحی جامعه و بیسش خرابه. بهتره بجای جامعه، بگم روح جامعه مریضه. نمی دونم تا کی میشه ظاهر رو حفظ کرد –که البته ظاهر خوبی هم نداره_ ؟ خیلی خفگی روح جامعه داره اذیتم میکنه، هرجور که فکر میکنم نمیتونم مثبت نگاه کنم. میدونم تنها راحش اینه که اصلا بهش فکر نکنم، ولی تا کی میشه فکر نکرد؟ از آینده میترسم، از انفجار...
کاش بتونم هرچه زودتر
فضامو تغییر بدم، شاید بهتر بشه... 
شاید...
شاید که آینده از آنِ ما...!
یه پی نوشت بی ربط.!: تو این لینک میتونید چندتا از پوسترهای زیبایی که دوستم حامد طراحی کرد ببینید. واقعا به دیدنش میارزه: http://rasm.ir/default.asp?Aid=1861
(من که اینجوریم)! همین الآن تو برزیل تو یه محله بین سائو پائولو و سانتوس (مثلاً میخواستم بگم اسم اینا رو بلدم!) 
همه هم کار خودشون رو تو مسیر درستشون انجام میدن. واقعاً باید از خودخواهیمون کم کنیم. صبح که به طلوع بنفش و نارنجیه خورشید نگاه میکنیم به این فکر کنیم که فقط برای ما طلوع نکرده. برای سگ همسایه هم طلوع کرده، برای اون گیاه عجیب و غریب قلب جنگل آمازون هم طلوع کرده، برای دلفین های ته اقیانوس آرام هم طلوع کرده 
تازه اونم سیاره نیست، یه قمر خیلی کوچیکه. سیارات دیگه هرکدوم چندتا قمر واسه خودشون دارن. خورشید واسه اونها هم طلوع میکنه، غروب میکنه (تصور کنید غروب خورشید رو از پلوتون که دورترین سیاره ست تماشا کنیم... هیجان انگیز نیست؟). همشون یه مدار مشخص دارن، یه خورده هم نزدیکتر و دورتر نمیشن. تو همشون هم زندگی هست. همون چیزایی
، و همیشه فکر کردم اصلاً بعید نیست راستی راستی یه سیارۀ کوچولو باشه که فقط یه نفر توش زندگی میکنه و یه گل سرخ کوچولوی حسود اما مهربون هم صحبتشه، و هروقت که دلش تنگ شد میتونه غروب خورشید رو ببینه... کاش میشد زمین رو از اونجا دید، کاش میشد غروب خورشید رو ازونجا دید. کلی ستاره، میلیلاردها میلیارد ستاره وجود داره؛ میگن اگه تمام کرۀ زمین از شن ساخته شده بود، تعداد ذره های شن روی زمین به تعداد ستاره های کهکشان نمی رسید! به خدا هیچی منو به اون اندازه هیجان زده نمیکنه، وقتیکه یه شب زیر آسمون صاف و بدون ابر می ایستم و انبوه ستاره ها رو بالا سرم میبینم. دور و نزدیک، چشمک میزنن همچین که انگار دارن یه پیامی بهم میدن. هر گردش این ستاره ها به دور مرکز کهکشان 225 میلیون سال طول میکشه! 
(راستی عمر انسانها بطور متوسط چقدره؟!) 
. میگن سیاره ها هم قبرستون دارن، و هر کدومشون که از بین میره جاش اونجاست. خیلی عجیبه نه؟ خنده داره که ما فقط تونستیم تا ماه بریم! به مریخ که مثلاً خیلی به ما نزدیکه تونستیم فقط چند تا ماشین بفرستیم. دیگه زحل و نپتون و پلوتون به کنار... همشون هم از زمین بزرگتر و قشنگترن. و اما... تمام این عظمتی که راجب کهکشان راه شیری هست 
